اسير مىگرفت آنها هم شيعيان را اسير مىگرفتند و . . . » « 1 » البته كشتن آنها حتّى فراريان در صورتى كه تشكيلاتى مركزى داشته باشند كه ممكن است باز گرد آن جمع شوند و قيام كنند جائز است : « اينكه على ( ع ) اهل صفّين را مىكشت چه فراريان و چه رزمندگان و چه مجروحين ، ولى در جنگ جمل فراريان را دنبال ننمود و مجروحين را نكشت و آنان كه سلاح افكندند امان داد و آن‌ها كه به منزل خود رفتند امان داد . . . براى اين بود كه اهل « جمل » پيشواى خود ( طلحه و زبير ) را از دست داده بودند و گروهى هم نداشتند كه نزد آنها برگردند و مردم هم پس از شكست به منازل خود برگشتند نه جنگى داشتند و نه مخالفتى اظهار مىكردند و نه طرد دستگاه مركزى مىنمودند ، همين قدر خوشنود بودند كه با آن‌ها كارى نداشته باشند ، حكم آنها كه پايگاهى براى روش خود نداشتند اين بود كه كشته نگردند و آزار نشوند . » « ولى اهل « صفّين » به گروه مستعد و آماده‌اى برمىگشتند كه همچون معاويه‌اى بر سر داشتند و سلاح و سپر و شمشير و . . . برايشان جمع مىكرد و جائزه‌ها به آنها مىداد و برايشان مسكن تهيّه مىنمود و بيمارانشان را رسيدگى نموده مجروحينشان را درمان مىكرد . . . » « على ( ع ) اين دو گروه را يكسان نگرفت . . ولى مطلب را برايشان

--> ( 1 ) - 1 / 25 ابواب جهاد العدوّ از كتاب وسائل از امام صادق ( ع ) .